จิตไปดูอวัยวะภายในร่างกาย ตกใจกลัวว่าไม่มีอะไรเป็นเรา มันเคว้งคว้างกลัวตาย นอนไม่หลับเหมือนสติจะแตก เคยเห็นสันตติขาด ตอนนี้เสื่อม

คำถาม:

หลวงปู่:

ทำได้ดี มันเสื่อมก็ช่างมัน เราทำของเราทุกวันๆ เราไม่ได้ทำเอาดีอะไรหรอก เราจะเรียนรู้ตัวเองไปเรื่อยๆ ที่ฝึกอยู่ดี แต่ว่าความรักตัวตนนั้นมันรุนแรง พอมันเริ่มไปเห็นว่าตัวเราไม่มี มันตกใจ บางคนกลัวเลย บางคนตกใจ บางคนรู้สึกเบื่อเซ็งไปเลย ห่อเหี่ยว มันเบื่อ รู้ว่าเบื่อ มันตกใจ รู้ว่าตกใจ มันห่อเหี่ยว รู้ว่าห่อเหี่ยว สิ่งเหล่านี้ก็ยังไม่ใช่จิต เป็นแค่ความรู้สึก ดูไปอีก ในที่สุดความรู้สึกเหล่านั้นกับจิตก็แยกออกจากกัน จิตมันเป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน สะสมไปเรื่อยๆ มันก็เกิดความกล้าหาญมากขึ้นๆ ถึงจุดหนึ่งมันก็จะยอมรับความจริงได้ ร่างกายไม่มีสาระแก่นสารอะไรเลย ไม่ได้ของสวยของงาม ไม่มีตัวเราของเรา 

จิตถลำลงไปรู้สึกไหม จิตมันถลำลงไปในกาย เวลาดูกายอย่าให้จิตถลำลงไป ต้องดูด้วยจิตที่ตั้งมั่น เพราะฉะนั้นแรกๆ หัดทำกรรมฐานอันหนึ่ง จิตไหลไปไหลมาคอยรู้ทันไว้ จิตมีกำลังแล้ว พอดูกาย จิตมันไหลเข้าไปในกาย ให้รู้ทันอีก ในที่สุดมันจะแค่สักว่ารู้ว่าเห็น ไม่จมลงไป แล้วมันจะไม่กลัวหรอก เห็นไหมตรงนี้จิตถลำลงไปแล้ว หัดดูให้รู้สภาวะ รู้จักตัวนี้ไว้ เวลารู้สภาวะแล้วจิตมันถลำลงไปดู ให้รู้ทันตัวนี้ รู้บ่อยๆ จิตจะตั้งมั่นอย่างแท้จริง