เมื่อฟุ้งซ่านมาก จะกลับไปบริกรรมแล้วกลับมาดูลมหายใจต่อ บางครั้งเห็นความคิดดับ แต่น่าจะเป็นการคิดเอา จิตไม่ตั้งมั่น ฟุ้งซ่านมากและติดดี

คำถาม:

หลวงปู่:

ถูก ทำได้ถูกต้องแล้ว ไม่ต้องสนใจรายละเอียดปลีกย่อยเยอะหรอก อะไรเกิดขึ้นเฉพาะหน้าก็รู้ไป ไม่ต้องดิ้นรนค้นคว้าอะไรมาก พอใจเราไหลออกไป เราก็รู้ ใจเราไม่เข้าฐานเราก็รู้เอา ไปสังเกตตัวเองไป แต่อย่าจงใจสังเกตมากไป มันจะถลำลงไปจ้อง ร่างกายเคลื่อนไหวรู้สึกไป เห็นร่างกายหายใจ เห็นใจไหลไปคิด รู้สภาวะรูปธรรมนามธรรม มันทำงานก็รู้ไป ให้ใจมันอยู่ที่ตัวเอง เออ อย่างนี้ถึงจะถูก

อย่าไปเพ่ง อย่าไปจ้อง รู้สึกเอา ใจถลำลงไปก็รู้ สังเกตสภาวะไปเรื่อยๆ ถ้าเราเห็นสภาวะที่จิตมันทำงานได้ก็ดูไปเลย ไม่ต้องแก้ไข จิตหลงไปก็รู้ จิตต้องมีเครื่องอยู่ ถ้าจิตไม่มีเครื่องอยู่ มันจะหลง ฉะนั้นอยู่กับกรรมฐาน อยู่กับกาย อยู่อะไร รู้สึกไป แล้วพอจิตมันเคลื่อนไป มันลืมร่างกายเราก็จะรู้ มันหลงไปคิดเราก็จะรู้ ตรงนี้เข้าใจยากนิดหนึ่ง เวลาเราเกิดเจตนาจงใจอยากดู พออยากดู แล้วจิตมันถลำลงไปดู รู้สึกไป ทำตาปริบๆ อยู่นี้ รู้สึกไหม อย่างนี้ใช้ได้ รู้สึกธรรมดาอย่างนี้ล่ะ