มีปัญหาสุขภาพไม่สามารถเดินจงกรมได้นาน เลยเปลี่ยนมานั่งขยับมือ แต่รู้สึกตัวได้ไม่ดีเท่าเดิน สติยังอ่อนมาก

คำถาม:

หลวงปู่:

ค่อยๆ สะสมไป อดทนค่อยๆ ทำไป เรียนรู้ตัวเองไปเรื่อยๆ เดินเท่าที่เดินได้ ไม่ใช่เดินจนพิกลพิการ ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก เดินได้มันดี สมาธิที่เกิดจากการเดินจะแข็งแรงกว่าสมาธิที่เกิดจากนั่ง แต่ถ้าเราเดินไม่ได้จริงๆ จุดสำคัญคือความรู้สึกตัว อย่างถ้าเราขยับมือ บอกว่าเราเคลื่อนไหวร่างกายเราขยับมือ ส่วนใหญ่ก็ขยับผิด ส่วนใหญ่ก็ไปคิดว่าจะขยับท่าไหนหรือไปเพ่งมือ จุดสำคัญให้เรามีสติรู้เท่าทันจิตตัวเองไป ร่างกายเราเคลื่อนไหวรู้สึก จิตใจเราเคลื่อนไหวรู้สึก จิตเราเผลอไปจากร่างกายรู้สึก จุดสำคัญอยู่ที่ความรู้สึกตัว จุดสำคัญไม่ได้อยู่ที่กระบวนท่า 

เพียงแต่กระบวนท่าเดินสมาธิที่เกิดขึ้นมันจะแข็งแรง เดินไม่ได้จริงๆ บางคนไม่มีขา ที่นี่ก็มีคนหนึ่งขาเขาขาด 2 ข้าง นั่งรถเข็นมา ขับรถมาเองด้วย สุดยอดเลย ใจถึงจริงๆ ขับรถมาเอง นั่งรถเข็นเข็นตัวเองมา เขาก็ภาวนาได้ทั้งๆ ที่เขาไม่มีขา ไม่ได้เดินจงกรม ฉะนั้นจุดสำคัญจริงๆ อยู่ที่สติ อดทน ความเจ็บความป่วยห้ามมันไม่ได้ ปีนี้หลวงพ่อป่วยตั้งไม่รู้กี่เดือน ป่วย พอหายอันหนึ่งหมอก็มาฉีดวัคซีนทีก็ป่วยอีก 4 รอบแล้ว แต่ละรอบมันเป็นเดือน เราห้ามมันไม่ได้ อย่าไปอยากไม่ป่วย ดูแลร่างกายไป แต่ถ้าป่วยมันช่วยไม่ได้ กายป่วยอย่าให้จิตมันป่วย รักษาจิตของเราไว้