จิตไม่ค่อยเป็นกลางกับสภาวะที่เกิดขึ้น ชอบมีอาการแทรกแซง ใช้จิตเดินปัญญานำสมาธิ แต่จิตชอบฟุ้งซ่าน

คำถาม:

หลวงปู่:

ทำสมถะแล้วจิตไม่สงบ ก็ทำต่อไป อย่าไปอยากให้มันสงบ ทำกรรมฐานไปเรื่อยๆ สงบก็ช่าง ไม่สงบก็ช่าง แต่ทำมันไปเรื่อยๆ เดี๋ยวมันสงบเอง จิตมันยังฟุ้งอยู่ มันเดินปัญญาไม่ได้ดีเท่าไรหรอก ฉะนั้นเพิ่มความสงบของจิต ทำกรรมฐานไป แต่เวลาทำ ตั้งใจไว้แค่ว่าเราจะทำกรรมฐาน สงบหรือไม่สงบ ไม่ใช่เรื่องของเรา เรามีหน้าที่ทำเท่านั้นเอง สงบ ไม่สงบ เป็นผลของการกระทำ ช่างมัน ทำเหตุ แล้วผลมันเป็นเอง

จิตขณะนี้ไม่เข้าฐานอยู่นิดหนึ่ง ดูออกไหม มันอยู่ข้างนอก ลองหายใจสิ เห็นลมหายใจไหลเข้าไปในร่างกาย เห็นด้วยจิตปกติ ไม่ถลำลงไปเพ่งลม เห็นลมมันไหลเข้าไป เห็นด้วยจิตปกติ อย่างนี้จิตคิด ไม่ใช่จิตปกติ มันจิตหลงคิด ติดเพ่ง ยังติดเพ่งอยู่ ไปฝึกกรรมฐานให้ดี จิตหลงไปก็รู้ จิตไปเพ่งก็รู้ ของเบอร์ 1 มันยังติดเพ่งอยู่ แล้วสมาธิยังไม่แข็งแรง จิตมันยังอยู่ข้างนอก จิตมันยังไม่เข้าฐาน ลองนึกถึงกระดูกสันหลัง ตั้งแต่ต้นคอจนถึงก้นกบ ลองนึกไล่ไปตามกระดูกสันหลัง

สังเกตไหม จิตตรงนี้กับเมื่อกี้ไม่เหมือนกัน แต่นี้โมหะมันแทรก เริ่มเซื่องซึม อย่าให้ซึม รู้ด้วยใจที่ตื่น ไม่ใช่ใจที่ซึม ของเบอร์ 1 จะเป็นเรื่องที่ต้องพัฒนา คือเรื่องของสมาธิ เพราะสมาธิเราไปเพ่ง มันจะเป็นมิจฉาสมาธิ มันจะซึมไป โมหะมันแทรก แล้วมันยังไม่ถึงฐาน รู้สึกไป หายใจ แล้วเหมือนลมหายใจเราไล่ไปตามกระดูกสันหลัง ไล่ขึ้น ไล่ลง ไล่ขึ้น ไล่ลงไป อย่าทำใจให้ซึมอย่างนั้น ไม่เอา ถอยออกมา ใช้ใจปกติ เออ ใช้ใจแบบนี้ รู้สึกไหม จิตเราไหลตามเข้าไป ไหลไปตามกระดูก จิตมันเคลื่อนตามไป พอดีตรงนี้ สภาวะอันนี้ รู้สึกไหม มันไม่ใช่จิตที่หลงออกข้างนอก แล้วก็ไม่ได้เพ่งเข้าไปข้างใน รู้สึกตัวไว้ ไปฝึกเรื่อยๆ ทำกรรมฐาน แล้วจิตถลำลงไปเพ่ง คอยรู้ทันไว้ เดี๋ยวมันจะเข้าที่