จิตนิ่งเป็นสมาธิ เป็นแบบนี้บ่อยๆ บางครั้งเวลานอนภาวนา จะคล้ายนอนไม่หลับ รู้สึกตัวทั้งคืน บางครั้งรู้สึกตัวเบา ลอยๆ ชาๆ

คำถาม:

หลวงปู่:

จิตมันไปทางสมาธิ เวลาจิตมันจะทำสมาธิ ก็อย่าไปฝืนมัน มันอยากทำความสงบอะไรก็ช่างมัน แต่พอมันถอนออกมาแล้ว กลับมาอยู่กับชีวิตจริงนี้ ดูลงไปเลย ร่างกายนี้ไม่ใช่ตัวเรา ไม่ใช่ของเรา ไม่สวยไม่งาม ไม่ใช่ตัวเรา ไม่ใช่ของเรา ดูเรื่อยๆ แล้วในจิต ถ้าโทสะมันขึ้นมา เราก็คอยรู้เอา เวลาออกจากสมาธิ ดูกายไปเลย อย่าไปดูจิต มันจะเฉยๆ แต่พอออกจากสมาธิมาช่วงหนึ่ง ถ้ามีอะไรกระทบ โทสะมันจะขึ้นง่าย รู้สึกไหม เราขี้โมโหขึ้น

พวกที่ติดสมาธิ มันจะขี้โมโห เพราะตอนอยู่กับสมาธิ มันอยู่ในโลกของตัวคนเดียว ไม่มีใครมายุ่ง พอต้องมากระทบอารมณ์ โทสะมันจะขึ้นปรี๊ดเลย เป็นแบบนี้ เพราะฉะนั้นตอนที่ออกจากสมาธิ พิจารณากายลงไปเลย ร่างกายเราตั้งแต่หัวถึงเท้า เท้าถึงหัว พิจารณาขึ้น พิจารณาลง ดูไปเรื่อย มีแต่ของไม่สวย มีแต่ของไม่งามจริง มีแต่ของสกปรก ไม่น่ารัก ไม่น่าหวงแหน เป็นแค่วัตถุ เป็นก้อนธาตุ ไม่ใช่ตัวเรา ไม่ใช่ของเรา

พิจารณามันไปเรื่อยๆ แล้วมันจะผ่านตัวนี้ได้ ไม่อย่างนั้นต่อไป ใครมองหน้าเราก็จะโกรธแล้ว เริ่มเป็นแล้วรู้สึกไหม เพราะมันติดสมาธิ คนติดสมาธิ เหมือนๆ คนที่อยู่ในห้องปลอดเชื้อ พอเจอเชื้อโรคนิดเดียว ตายเลย ฉะนั้นเราออกมาอยู่กับโลก รู้สึก กระทบไป แล้วอ่านใจตัวเองไปอะไรไป เหมือนเราอยู่กับเชื้อโรค เรามีภูมิคุ้มกัน ต้องแก้ตัวนี้ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวมันทะเลาะกับเขาไปทั่ว