พักหลังรู้สึกว่าการมีกายมีใจเป็นภาระ มีความรู้สึกทุกข์ ไม่เป็นกลางต่อความทุกข์ เห็นความทุกข์หนักบ้าง จางบ้าง หายไปบ้าง มีเหตุก็ทุกข์ใหม่ หนีไม่ได้
ถ้าจิตมันไปอยู่นอกๆ มันไม่เดินปัญญาจริงหรอก มันไม่ได้ตั้งตัวเป็นคนเห็น ถ้าจิตมันอยู่ในฐาน มันจะทำตัวเป็นแค่ผู้รู้ผู้เห็นเท่านั้นเอง แล้วสภาวะทั้งหลายจะผ่านมาผ่านไปให้เห็น จะเห็นไตรลักษณ์ แต่ถ้าจิตเราไหลออกไป มันจะไม่เห็นหรอก แล้วไปเดินปัญญา ตัวนี้ที่จะเกิดวิปัสสนูปกิเลส เกิดตรงนี้ล่ะ คือจิตเราไม่เข้าฐาน แล้วเราทำวิปัสสนาไป วิปัสสนูปกิเลสมันจะเกิด