เมื่อฟุ้งซ่านมาก จะกลับไปบริกรรมแล้วกลับมาดูลมหายใจต่อ บางครั้งเห็นความคิดดับ แต่น่าจะเป็นการคิดเอา จิตไม่ตั้งมั่น ฟุ้งซ่านมากและติดดี

อย่าไปเพ่ง อย่าไปจ้อง รู้สึกเอา ใจถลำลงไปก็รู้ สังเกตสภาวะไปเรื่อยๆ ถ้าเราเห็นสภาวะที่จิตมันทำงานได้ก็ดูไปเลย ไม่ต้องแก้ไข จิตหลงไปก็รู้ จิตต้องมีเครื่องอยู่ ถ้าจิตไม่มีเครื่องอยู่ มันจะหลง ฉะนั้นอยู่กับกรรมฐาน อยู่กับกาย อยู่อะไร รู้สึกไป แล้วพอจิตมันเคลื่อนไป มันลืมร่างกายเราก็จะรู้ มันหลงไปคิดเราก็จะรู้

วิธีฝึกให้จิตตั้งมั่น

วิธีฝึกให้จิตตั้งมั่น เราก็ทำใจสบายๆ อยู่กับกรรมฐานของเราไป สงบก็ช่าง ไม่สงบก็ช่างมัน อยู่กับกรรมฐานไป จนใจเราเชื่อง คล้ายๆ หมดความดิ้นรนแล้ว แล้วต่อมาพอจิตมันไหลไปคิดเราจะเห็น หลุดออกจากฐานแล้วไปเห็น หรือบางทีก็ถลำลงไปเพ่งไปจ้องอารมณ์กรรมฐาน แต่ส่วนใหญ่เวลาจิตมันตั้งมั่นอย่างนี้สิ่งที่มันจะพลาด ก็คือจิตมันแส่ส่าย แล้วไม่เห็นว่ามันกำลังแส่ส่ายแสวงหาว่าจะดูอะไรดี ฉะนั้นถ้าจิตเราเข้าฐานจิตเราตั้งมั่นได้แล้ว จิตมันแส่ส่ายให้รู้ว่าแส่ส่าย ไม่ต้องพยายามทำให้มันนิ่ง

ส่วนใหญ่พอจิตมันส่าย แป๊บเดียวหลงไปที่อื่น หรือไม่ก็ส่ายๆ แล้วก็พยายามบังคับให้นิ่ง ตรงนั้นไม่ถูก พอจิตเราตั้งมั่น จิตเราว่างๆ ขึ้นมา ไม่ได้ฟุ้งซ่านอะไร สงบว่างๆ มันรู้สึกว่าน่ากลัว รู้สึกอยู่ไม่ได้ ต้องหาอะไรเกาะสักอย่างหนึ่ง อันนั้นจิตมันยังอ่อนแอ ถ้าจิตมันแส่ส่ายจะไปหาอารมณ์ที่อยากเกาะที่จะเอาเป็นที่พึ่งที่อาศัย ให้รู้ทัน จิตก็จะหยุดการแส่ส่ายแล้วก็ตั้งมั่นขึ้นมาอีก นี่วิธีฝึกจิตให้ตั้งมั่น ตัวนี้สำคัญ จิตไม่ตั้งมั่นภาวนาวิปัสสนาไม่ได้ จิตสงบได้แต่สมถะ ถ้ามีจิตตั้งมั่นถึงจะทำวิปัสสนาได้