ใช้จิตธรรมดารู้กายรู้ใจ
เราต้องการเรียนให้เห็นธรรมดาของร่างกายของจิตใจ แต่พอเริ่มต้นเราก็เข้าไปแทรกแซง ให้มันผิดธรรมดา ใจเราเคยเคลื่อนไหว เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลาที่มีการกระทบอารมณ์ เราไปแทรกแซงให้มันเฉยๆ นิ่งๆ ฉะนั้นเราจะไม่เห็นธรรมดาของมัน ธรรมดาของมันถูกทำลายไปเรียบร้อยแล้ว เพราะเราจงใจไปเพ่งไปจ้องมัน เพราะเราอยาก เบื้องหลังก็คืออยาก อยากดี อยากปฏิบัติ แค่อยากปฏิบัติแล้วไม่เห็นก็ผิดแล้ว จุดยากที่สุดของการปฏิบัติก็คือทำอย่างไรจิตเราจะเดินอยู่ในทางสายกลางได้ ถ้าเราไม่อยู่ในทางสายกลาง ก็เรียกว่าไม่ได้อยู่ในองค์มรรค ไม่ได้เจริญมรรคเพราะมรรคคือทางสายกลาง ทางสายกลาง ไม่สุดโต่ง 2 ฝั่ง อันหนึ่ง ลืม ลืมตัวเอง หลงไป ทิ้งอารมณ์กรรมฐาน ทิ้งวิหารธรรมของเรา อีกอันหนึ่งก็คือเกิดเจตนาจงใจจะปฏิบัติ ก็ถลำไปเพ่งไปจ้องอารมณ์กรรมฐาน เลยไม่ได้อยู่ในทางสายกลางเสียที ทางสายกลางเราใช้จิตปกตินี้ล่ะไปเรียนรู้กายรู้ใจ ใช้จิตธรรมดานี่ล่ะไปเรียนรู้กายรู้ใจ ใช้จิตธรรมดานี้ล่ะ ใช้จิตธรรมดาไปรู้กายรู้ใจ เพื่อวันหนึ่งเราจะเห็นความเป็นธรรมดาของกายของใจ ไปนั่งเพ่งไม่ธรรมดาแล้ว