ธรรมะเพื่อความพ้นทุกข์
ภาวนาเอาสติเป็นที่ตั้ง เราจะเห็นสภาวะได้ละเอียดขึ้น ประณีตขึ้น เร็วขึ้น อย่างเคยหลงยาวๆ ก็จะหลงสั้นลง เคยโมโหแรงๆ ขัดใจเล็กๆ ก็เห็นแล้ว ก็หายขัดใจ นี้เป็นผลของการปฏิบัติ ฉะนั้นตั้งหลักให้ถูก ตัวที่เราจะทำคือสติ เราจะพัฒนาสติ
ธรรมะของพระพุทธเจ้าเป็นเรื่องเรียก กรรมวาที เน้นย้ำเรื่องกรรม การกระทำก็มีผลเป็นกิริยวาที เป็น วิริยวาที วิริยวาทีก็คือต้องมีความเพียร ต้องมีความเพียรต่อสู้กับกิเลส ต่อสู้กับความไม่รู้ของเรา
รู้ ต่อสู้ความอยาก ก็เจริญกุศลให้ถึงพร้อมทั้งศีล ทั้งสมาธิ ทั้งปัญญา ต้องเจริญขึ้นมา เพียร เพียรลดละอกุศลทั้งหลายที่เรามีอยู่ เพียรเจริญกุศลให้ถึงพร้อม ต้องมีความเพียร ต้องอดทน แล้วต้องมีความเชื่อมั่นในเรื่องกรรม เรื่องผลของกรรม ชาวพุทธถ้าไม่เชื่อเรื่องกรรมกับเรื่องผลของกรรม ก็เป็นชาวพุทธไม่ได้ ชาวพุทธเราเชื่อเรื่องกรรม “เราทำกรรมอันใดไว้จะเป็นบุญหรือเป็นบาป เราก็จะต้องรับผลของกรรมนั้นสืบไป” จะเชื่ออย่างนี้ ฉะนั้นอะไรที่งมงายไม่ใช่ชาวพุทธหรอก