เห็นจิตเปลี่ยนแปลงถี่ๆ แต่ขณะที่ทุกข์เข้มข้นและจิตดิ้นรนมาก ความสุขผุดขึ้นเองกลางอก การภาวนาระยะนี้รู้สึกแปลกๆ มันเหมือนง่ายสบาย แต่สงสัยและสับสนมากขึ้น

สงสัยรู้ว่าสงสัย สับสนรู้ว่าสับสน มีชีวิตอยู่ชั่วขณะ อยู่กับปัจจุบัน ปัจจุบันไม่ใช่หนึ่งชั่วโมง ไม่ใช่หนึ่งนาที ปัจจุบันคือขณะนี้ พยายามฝึกตัวเอง ถ้าพวกเราแต่ละคนมีชีวิตอยู่ชั่วขณะ ความทุกข์มันตั้งอยู่ไม่ได้ ความทุกข์มันตั้ง ใช้ช่วงเวลา ไปคิด คิดแล้วก็ไปทุกข์อะไรอย่างนี้ มีระยะเวลา แต่ถ้าเรามีชีวิตทีละขณะๆ มีสติไปเรื่อยๆ ความทุกข์มันตั้งอยู่ไม่ได้

พักหลังรู้สึกว่าการมีกายมีใจเป็นภาระ มีความรู้สึกทุกข์ ไม่เป็นกลางต่อความทุกข์ เห็นความทุกข์หนักบ้าง จางบ้าง หายไปบ้าง มีเหตุก็ทุกข์ใหม่ หนีไม่ได้

ถ้าจิตมันไปอยู่นอกๆ มันไม่เดินปัญญาจริงหรอก มันไม่ได้ตั้งตัวเป็นคนเห็น ถ้าจิตมันอยู่ในฐาน มันจะทำตัวเป็นแค่ผู้รู้ผู้เห็นเท่านั้นเอง แล้วสภาวะทั้งหลายจะผ่านมาผ่านไปให้เห็น จะเห็นไตรลักษณ์ แต่ถ้าจิตเราไหลออกไป มันจะไม่เห็นหรอก แล้วไปเดินปัญญา ตัวนี้ที่จะเกิดวิปัสสนูปกิเลส เกิดตรงนี้ล่ะ คือจิตเราไม่เข้าฐาน แล้วเราทำวิปัสสนาไป วิปัสสนูปกิเลสมันจะเกิด

บางวันดูจิตไม่ได้จะฟุ้งซ่าน พอรู้ตัวจะมาระลึกกายแทน พยายามดูอกุศลเป็นไตรลักษณ์ แต่จิตยังไม่เป็นกลาง

ถ้าจิตฟุ้งซ่านรู้ว่าฟุ้งซ่านได้ดีที่สุดเลย จุดสำคัญคือต้องเป็นกลาง เป็นกลางมีหลายกลาง เป็นกลางเพราะสติก็มี เป็นกลางเพราะสมาธิก็มี เป็นกลางที่เลิศที่สุดคือเป็นกลางด้วยปัญญา อย่างถ้าเราเห็นสุขเกิดดับ ทุกข์ก็เกิดแล้วก็ดับ เห็นซ้ำแล้วซ้ำอีก ต่อไปเวลาสุขเกิด จิตก็ไม่หลงยินดี เป็นกลาง ทุกข์เกิดก็ไม่ยินร้าย เป็นกลาง อันนี้กลางด้วยปัญญา อันนี้ดีเลิศเลย เป็นกลางต่อความปรุงแต่งทั้งหลายทั้งปวง แต่ถ้ากลางด้วยสมาธิจะเป็นอีกแบบหนึ่ง กลางด้วยสติก็เป็นอีกอย่างหนึ่ง

ภาวนายุบหนอพองหนอ กำหนดรู้ทุกอาการที่เกิด พอถึงจุดหนึ่งจะไม่รู้ถึงกายสังขาร จึงกำหนดรู้หนอๆ และกำหนดรู้ทุกอาการไปเรื่อยๆ จนทุกอย่างดับวูบ นิ่งสนิท

พรหมลูกฟักไม่มีความรู้สึกเลย จะหมดความรู้สึกไปเลย ที่ภาวนาแล้วบอกว่าบรรลุ บรรลุอะไร ส่วนใหญ่เป็นพรหมลูกฟัก หมดความรู้สึก ตัวแข็งทื่อๆ อยู่ อันนั้นใช้ไม่ได้เลย

คิดว่าตนเองชำระกิเลสมาได้ตามลำดับ แต่ไม่มั่นใจ จึงพิจารณาย้อนไปมา เพื่อทบทวนอยู่บ่อยๆ

การปฏิบัติธรรมคือการเรียนรู้ตัวเอง รู้ความจริงของกาย รู้ความจริงของใจ มันจะรู้ไปจนถึงจุดที่รู้จริง แล้วมันจะปล่อยวาง ฉะนั้นเราภาวนา สุดท้ายเราจะปล่อยวาง ไม่ยึดอะไร ไม่ได้ยึดกระทั่งดี

ปฏิบัติในรูปแบบเป็นประจำมากกว่า 2 ปี แต่รู้สึกก้าวหน้าน้อยมาก ฟุ้งซ่านง่าย ยังหาวิธีที่เหมาะกับตัวเองไม่เจอ

ภาวนาเอาสติเป็นที่ตั้ง เราจะเห็นสภาวะได้ละเอียดขึ้น ประณีตขึ้น เร็วขึ้น อย่างเคยหลงยาวๆ ก็จะหลงสั้นลง เคยโมโหแรงๆ ขัดใจเล็กๆ ก็เห็นแล้ว ก็หายขัดใจ นี้เป็นผลของการปฏิบัติ ฉะนั้นตั้งหลักให้ถูก ตัวที่เราจะทำคือสติ เราจะพัฒนาสติ

ดูท้องพองยุบ เห็นกายจิตแยกกัน ถ้านึกถึงการปฏิบัติจะเพ่งบ้าง คิดว่าปฏิบัติไปเรื่อยๆ แต่ลึกๆ ก็ยังโลภ กายกับจิตแยกแล้วบางทีเฉยๆ

กายกับจิตแยกมันมี 2 แบบ แบบหนึ่ง เราจงใจแยก เราก็ตั้งไว้เฉยๆ อย่างนี้ แยกอย่างนี้ไม่ดี ถ้าจิตมันตั้งมั่นแล้วมันแยก อันนี้ดี เราไม่ได้เจตนาแยก มันแยกให้ดูเลย แต่ถ้าเราจงใจแยก อันนี้ไม่ดี

ส่วนใหญ่จะดูกาย มีเรื่องใหม่ๆ ให้คิด จบ 1 เรื่อง ก็จะมีอีก 1 เรื่องมาต่อ ทำให้เกิดความหลงยาวได้ง่ายตามความสำคัญของเรื่องที่ให้คิด

เวลามีงานที่ต้องคิดห้ามไม่ได้ จิตมันจะคิดห้ามไม่ได้หรอก แต่พอคิดมันต้องคิดงาน แต่พอคิดแล้วเกิดกิเลสให้รู้ทันตัวนี้ คิดงานแล้วกลุ้มใจ คิดไม่ตกกลุ้มใจ ตัวนี้กิเลสไม่ใช่งาน รู้ทัน ฉะนั้นการทำงานมันต้องคิด ห้ามไม่ได้ คิดได้ แต่ถ้าคิดแล้วตอนไหนเกิดกิเลส ค่อยรู้เอา อันนี้สำหรับคนที่ทำงานที่ต้องคิด

เห็นชัดขึ้นว่ากายเป็นของถูกรู้ เคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงเอง เห็นทิฏฐิมานะของตัวเองแล้วรู้สึกละอาย จึงมุ่งเน้นพัฒนาคุณภาพจิตของตนให้มาก

อย่าไปมุ่งพัฒนาจิต เอาแค่คอยเรียนรู้จิตไป งานของพวกเราชาวพุทธคือการเรียนรู้ เรียนรู้กาย เรียนรู้ใจของตัวเอง ส่วนพัฒนาการเป็นไปเอง อย่าไปคาดหวังว่า ทำแล้วจะต้องดีอย่างนั้น ดีอย่างนี้ อยู่กับปัจจุบันไปเรื่อยๆ มีสติรู้จิต รู้ใจ รู้กาย เป็นปัจจุบันไปบ่อยๆ แล้วมันพัฒนาเอง

สังเกตว่าเริ่มมีสติและเห็นตัณหาเกิดดับ แต่โดยรวมยังหลงอยู่มาก ยังเดินปัญญาไม่ได้

ตรงที่เห็นตัณหาเกิดดับ อันนั้นล่ะเจริญปัญญาแล้ว คือถ้าเราเห็นสภาวะรูปธรรมหรือนามธรรมเกิดดับได้ เราเจริญปัญญาอยู่แล้ว แต่การเจริญปัญญา เราไม่ได้ทำตลอดเวลา บางทีจิตก็เฉยๆ บางทีจิตก็ดูไตรลักษณ์สลับกันไปเรื่อยๆ ไม่มีใครเจริญปัญญารวดเดียวตลอด

Page 1 of 22
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 … 22